روزی از روزهای زرد خزان                 بر درخت دلم گلی رویید

گوئیا نوبهار امد باز                        فصل پاییز چون گلی خندید

صورتم دربهار گلگون شد                 دل من شهد عشق را نوشید 

سینه ام در بهار خرم عشق            از لهیب وصال او جوشید

عشق در چشمم اسمانی بود         عطر ان شوق ارزو وامید

جان من در تب عطش میسوخت       همچنان ساقه ی گل قالی

عشق در چشم من گلستان بود       چون پری بود از گنه خالی

گل عشقم به رنگ اتش بود           شعله یی گرم و روشن و جاوید

نو بهار دلم شکوفا شد               غنچه ها پر امید خندیدند

بر تن ساقه های سبز نحیف       دانه های جوانه روییدند

تن سرد زمین تکانی خورد         خنده هایم به جانش اذربود

اه او با سیاه کا می من          درد بود و غم مکرر بود

باغ را سیل قهر در هم ریخت     کینه دیوی شد و تنوره کشید

یائس با ظرف درد سیاه             گرد غم روی غنچه ها پاشید

ان لهیبی که گرم ام بخشید       سوخت جانم به اتش افسوس

ان همه ارزوی دور و دراز              خواب گرمی به مایه  کابوس

گفته بودند عشق تریاک است         دل من قصه را دروغی خواند

مرد دل از سموم این افت              جان من در خزان ممتد ماند