ای شمع تو هم حرمت پروانه نگه دار

گرد حرمت این دل دیوانه نگه دار  

 خون شد دلم از فرقت یاران دل افروز 

 ای دل غم جانانه در این خانه نگه دار 

  از موی سیاه تو پریشان شده ام حال

 دست از سر آن صورت آن شانه نگه دار

 من طایر پر بسته در این کنج خرابات

 مخمور می ام ساغر شکرانه نگه دار

  از سحر ودغل کاری و افسون شده ام زار

 برگو تو حقیقت ، دگر افسانه نگه دار

  کم گو سخن از غیر خدا را دل ما را

خون شد دل ما دست ز بیگانه نگه دار

 گر عشرت ومستی ببرد لطف تو از یاد

 گویم به دلم دست ز پیمانه نگه دار

 دل وادی دیوانه شد از دوری دلدار

 بشنو زمن این وادی دیوانه نگه دار

 ای اشک دو چشمم که چنان چشمه نوشی

 تک حر مت این بزم غریبانه نگه دار

 از چشم تو ریزش کن و از دامنم آویز

   حرمت ز( ارام)  برجانانه  نگه دار 

 

 

 دست در حلقه آن زلف دو تا نتوان کرد

 تکیه بر عهدتو و باد صبا ناوان کرد

من چه گویم که ترا نازکی طبع لطیف 

 تا بحدیست که اهسته دعا نتوان کرد

نظر پاک تو اندر رخ جانان دیدن

 که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد.