دانی که مه رویت منم

دلداده ی کویت منم

دانی که رهوارت منم

ان یار شیدایت منم

دانی تمنای توام

مرغ خوش الحان توام

دانی که جمله جان شدی

بر خوان دل مهمان شدی

دانی که من می خوانمت

با جان و دل می خواهمت

 دانی که من بی خانه ام

قلب تو شد میخانه ام

دانی که دلذار توام

اواره ی کوی توام

قلب تو شد ماوای من

ارامش فردای من

دانی که من یک قطره ام

با تو چو دریا میشوم

دانی که بی تو پر غمم

با تو سرا پا شادیم

دانی که با تنهاییم

با تو چو دنیا میشوم

دانی که با تو صادقم

از رنگ و نیرنگ خالیم

دانی که من یار توام

ان مرحم جان توام

دانی که مستور توام

حالا که مجنون توام

دانی که  جمله جان شدی

برتر ز جانانم  شدی

دانی که بی تو فانیم

با تو همیشه جاریم

دانی که من پروانه ام

در گرد شمع ات لانه ام

دانی که بی عشق وصفا

هرگز نشد گفت از وفا

دانی که روحم عاشق است

قلبت بر این عشق لایق است